رسيد دوش ندايي از ين بلند رواق

شاعر : امير خسرو دهلوي

کو اي مقيم زواياي شهر بند فراق رسيد دوش ندايي از ين بلند رواق
گذر چو طاير قدسي زاوج اين نه طاق درين حضيض چرا گشته‌اي چنين محبوس
بيا به صحبت ياران بي‌ريا و نفاق منافقند و ريايي جميع اهل بشر
چه آمدت که فراموش کرده‌اي ميثاق ترا به روز ازل با جيب عهدي بود
و گرنه راه نيابي به پرده‌ي عشاق مرو به قول مخالف بهر زه راه حجاز
چه مي‌کند به خراسان چه ميرود به عراق کسي که مسکن اصليش عالم علوي است
که نيست خوشتر ازينجاي در همه آفاق زخويش بگذر و بازاي سوي ما خسرو
مبادا هيچکس را مبتلا دل بماندم در بلاي دل که يارب